Yıldızlar İnsanlara Göz Kırpar

Işıldama

YILDIZLAR İNSANLARA GÖZ KIRPAR.

SEN BANA YALAN SÖYLEDİN.

GÖZLERİM YILDIZLARDA,

YÜREĞİM YOLLARDA,

SENİ ARAR.

EY GÜZEL GÖZLER!

BİR IŞIK DÜŞÜR YÜREĞİME YETER.

NE YOLLARDA KALSIN YÜREĞİM,

NE DE SENİ ARASIN GÖZLERİM.

BİR SEVGİ KIRINTISI BIRAK,

BANA GİDERKEN.

SENİ KALBİMDE BULAYIM,

GÖZYAŞLARIM BENİ TERKEDERKEN.

           Aslında devam edebilirdim şiire. Ama gitmeler yaşamaktan devamını getiremedim bilesin. “Neden yıldızlar?” diye sormuştun da cevap verememiştim o gün. Bilmediğimden değil, cesaretsizliğimden. Şimdi cevap veriyorum işte: “Gözlerin”. Gözlerini hatırlatıyor bana yıldızlar. Aynı gözlerin gibi parıldıyorlar.

           YağmurKaba saba ya da nice anlamlı anlamsız ikilemle anlatamayacağım bir dünya bu. Tek çıkış noktam gözlerin. Hatıramda kalan gözlerin. Giderken bir tek onları bana bıraktın. Kırmızı kazağını, sevdiğim yüzüğünü, rüzgârda dalgalanan sarı saçlarını çalmayı başardın benden. Ama gözlerin kaldı hatıramda. Çünkü çok ağladım, çok hatırladım. Çünkü çok sayıkladım, yıldızlara haykırdım.

           Bana yalan söyledin. Hani gitmeyecektin. Masanın üzerinden atkını alıp dışarı çıkmayacaktın. Kaç kere yalvardım, kaç kere. Bana söz vermiştin. Ben senin gözlerin olacaktım. Öyle çıkacaktık caddeye. İstemiyorum işte sana artık her gün çiçek almak. Evde de yatabilirdin. Sana bakardım ben. O güzel gözlerine. Hiç göremeyecek de olsan beni ve o güzel gözlerini. Ama ben gözlerin olurdum. Neden atkını alıp gittin?

           Şimdi çok bir şey yapmıyorum. Gözlerimden bir yol açtım yüreğime. Her damla acı oraya akıyor artık.  Bir damla acı. Bir damla sen. Bir damla gözlerin. Neden gittin? Oysa ben seni gitmeden önce de çok sevmiştim. Sana önceleri de şiir yazmıştım. Yine de gittin. Oysa ben giderdim. Oysa ben alırdım ne alınacaksa. Acı bir haykırışı ben atardım dünyaya. Ellerim kanla dolardı. Ama sen gitmemiş olurdun. Ama ben özlememiş olurdum.

          Deniz Feneri Şimdilik hoşça kal. Çiçeklerini bırakıyorum buraya. Gözyaşlarımı gömüyorum yanına. Onca insanlar içinde bir tek seni sevdim. Onca insanlar içinde bir tek sana “Seni seviyorum” dedim. Sen de gittin. Korkuyorum. Gitmelerden. Caddelerden. Arabalardan. Sabah kahvaltılarından. Kandan. Çok korkuyorum dünya güzeli gözlerini unutmaktan. Bir ricam var senden, son bir dileğim. “Gitme” demiştim. Gitmiştin. “Şimdi gel” diyorum. Rüyalarıma gel. Gel de gözlerine bir daha bakayım ve gönlüme bir yıldız daha düşürüver.

Şimdilik hoşça gel.

Yazı: Ferdi DEMİRCAN

Fotoğraflar: Ferdi DEMİRCAN

Kaynak göstermeden alıntılamayınız….